Rozdział 224 min. lektury

Charles niczym motyl oblatywał przyjęcie dookoła. Jego urok i poczucie humoru zebrały pokaźny tłum mężczyzn i kobiet, z których wielu było dobrze znanych w kręgach klasy wyższej. Rzecz jasna pokaźna liczba składała się ze wschodzących gwiazd sceny rozrywkowej. Aby uniknąć zaduszenia się na śmierć w tej masie, Tang Feng powoli oddalił się od Charlesa. Trzymając kieliszek szampana, skierował się w stronę balkonu. Nocna bryza owiała jego twarz jak niewidzialny szyfon, dodając wieczorowi nutę tajemnicy. Popatrzył nieco w górę i upił łyk złotego płynu, który prześlizgnął się między jego zębami, znacząc gorącą ścieżkę w dół jego żołądka. Niebo tej nocy było wyjątkowo piękne. Księżyc wisiał osamotniony w oddali, zakrzywiony niczym błyszczące ostrze. Niezliczona ilość gwiazd wydawała się niezwykle cenna na tle brudnego, zapracowanego miasta.

Niektórzy ludzie przypominali komety, byli co prawda piękni, lecz przemijali prędko jak błysk światła. Inni przypominali gwiazdy, jaśniejące, lecz przyćmiewane przez tysiące innych powyżej oceanu. Tylko ku księżycowi historyczne postaci kierowały swoje poematy, wyrażając ciągle na nowo swoje uczucia. Nawet teraz Tang Feng przyglądał mu się jak odurzony. Wpatrywał się w niego bezmyślnie, bez specjalnych emocji lub potrzeby liryczności. Po prostu dlatego, że zakrzywiony księżyc był pierwszą rzeczą, którą zobaczył.

– Dlaczego jesteś tu sam? – zabrzmiał nagle męski głos.

Ja cię nie znam. Ty nie znasz mnie. Nagle rozpoczynając rozmowę, jest więcej niż pewne, że ma jakiś cel.

– Prezes Su. – Tang Feng oderwał wzrok od księżyca i uśmiechnął się ciepło w stronę mężczyzny. Jego rysy już wcześniej wydawały się miękkie, lecz w spokojnym świetle księżyca wyglądały nawet łagodniej. Niespodziewanie napotykając jego spojrzenie, Su Qi Cheng niemal doznał wstrząsu w sercu.

– Mógłbym zapytać o to samo, czyż nie? Co robi tutaj prezes Su?

– W środku jest zbyt nudno. Chciałem zaczerpnąć nieco świeżego powietrza. – Su Qi Cheng uśmiechnął się. – Nie sądziłem, że również tutaj będziesz. A, właśnie, dobrze tańczysz tango. Lu Tian Chen nigdy nie wspominał o tym, że masz takie talenty. Naprawdę utrzymywał cię w sekrecie.

Szczerze powiedziawszy, Su Qi Cheng wywoływał miłe pierwsze wrażenie. Lecz był to ten typ nieszkodliwej, życzliwej osoby, wobec którego Tang Feng czuł największą potrzebę obrony. Obojętność Lu Tian Chena wyrażała się wprost na jego twarzy, zupełnie jakby oznajmiał światu: „trzymaj się z daleka, jeśli chcesz przeżyć”.

Złe intencje Charlesa kryły się dokładnie w jego oczach. Jedno spojrzenie w jego stronę i wiedziałeś, że planował coś niegodziwego. Tang Feng obawiał się najbardziej właśnie ludzi pokroju Su Qi Chenga. To nie tak, że nie lubił osób o dobrej osobowości, ale bycie „dobrym” było naprawdę nieprawdopodobne w przypadku przewodniczącego firmy. Zwłaszcza biorąc pod uwagę kwestię tego, jak bardzo „Lu Tian Chen kocha Ge Chena”, spokojne podejście Su Qi Chenga do tej sprawy było przerażające. Albo kochał on Ge Chena tak bardzo, że mimo wszystko nadal za nim szalał, albo najzwyczajniej w świecie o to nie dbał.

Tang Feng nie mógł na tym etapie stwierdzić, która opcja była prawdziwa, lecz przynajmniej wiedział, że Su Qi Chenga nie należało prowokować. W takim układzie, załatwienie sobie psa obronnego byłoby prawdopodobnie mądrzejsze niż posługiwanie się Charlesem jako szczęśliwym talizmanem.

– Schlebiasz mi, prezesie Su. Jeżeli my aktorzy nie posiądziemy szerokiego wachlarza umiejętności, nasza praca może prędko zostać zabrana przez innych.

Nie ważne co planujesz, zgaduję, że możemy pozwolić sobie na rundkę Tai Chi.

Tang Feng uśmiechnął się szeroko.