Rozdział 194 min. lektury

Bankiet przypominał bardziej prywatne niż oficjalne przyjęcie. Nie było zbyt wielu obecnych, ale każdy z nich był osobą o wysokim statusie i sławie. Celebryci z Tian Chen Group i Su Entertainment przemykali tu i tam jak towarzyskie motyle, każdy trzymający kieliszek szampana i rozprawiający, by poszerzyć swoją sieć znajomości. Kto wie, może znajdą zamożną osobę, która zechce w nich zainwestować.

Tang Feng nie przepadał za przyjęciami. Po pierwsze, ze względu na swoją chorobę nie znosił dobrze alkoholu, a po drugie, wystawne imprezy są głębokie jedynie z daleka. W środku panuje kompletne zepsucie przez żądzę władzy i pieniędzy. Używanie przyjęć, by zdobyć powiązania stało się niezbędną umiejętnością dla wszystkich z tych kręgów społecznych. Tang Feng nie odrzuciłby odpowiednich spotkań towarzyskich. Nie było potrzeby, by udawać wzniosłego i cnotliwego. Możesz robić, co chcesz, ale potrzebujesz grupy godnych zaufania przyjaciół, by nie utonąć w morzu tych fałszywych.

Tym razem przyjęcie zostało urządzone, aby uczcić współpracę pomiędzy Tian Chen Group i Su Entertainment. Dwóch prezesów było niewątpliwie w światłach reflektorów, lecz tym, który przyciągał najwięcej uwagi był nikt inny a Ge Chen, który zgodnie z pogłoskami miał intymną relację z obydwoma mężczyznami. Ge Chen naprawdę lubił nosić białe garnitury. Nawet na to przyjęcie włożył biały garnitur wysokiej klasy, roztaczając eleganckie wrażenie czystej i nieskażonej lilii.

Ale czy nie jest to trochę sztywne?

Za każdym razem, gdy widział bladą twarz Ge Chena w połączeniu z tak jasnymi barwami, Tang Feng czuł przemożną chęć, by zapytać go o zdrowie. Ge Chen był ładny, lecz brakowało mu zdrowego, silnego piękna mężczyzny.

– Na pewno chcesz tam wejść, trzymając mnie za rękę? – Tang Feng uniósł brwi.

Charles, który był również właścicielem wystroju, zapewnił miejsce przyjęcia. Rzecz jasna posiadał własną lożę VIP-owską. Jako posiadacz pięknych rysów twarzy unikalnych dla ludzi o mieszanym pochodzeniu, Charles wyglądał jeszcze bardziej oszałamiająco w swojej angielskiej stylizacji. Jeżeli miałby berło, naprawdę wyglądałby jak król.

– Spojrzenia podziwu i zazdrości ze strony innych sprawiają mi przyjemność. – Charles obejrzał od stóp do głów mężczyznę, który dopiero co przebrał się w czarno-granatowy garnitur uwydatniający jego naturalnie arystokratyczną aurę. Szyty na zamówienie strój podkreślał godną pozazdroszczenia sylwetkę Tang Fenga, a jego cała postać niosła ze sobą świeże, pełne życia uczucie, zupełnie jak członek rodziny królewskiej z dawno zapomnianego kraju. Szczerze mówiąc, bardziej niż Ge Chena, za którym to uganiał się zarówno Lu Tian Chen, jak i Su Qi Cheng, Charles naprawdę uznawał Tang Fenga za bardziej godnego pożądania. W porządku, być może była to różnica gustu pomiędzy ludźmi zachodu i wschodu? Tak czy inaczej, Charles zawsze ufał swojemu smakowi.

Po śmierci w wieku trzydziestu siedmiu lat w wyniku choroby serca, Tang Feng nie mógł jeszcze mniej dbać o to, co ludzie teraz o nim myślą. Istota ludzka powinna cieszyć się wolnością, więc patrząc z tej perspektywy, Tang Fengowi odpowiadała beztroska postawa Charlesa.

– Proszę. – Poprawiwszy krawat, Charles kurtuazyjnie wyciągnął rękę w jego stronę. Tang Feng przyjął ją wspaniałomyślnie i dwóch pięknych mężczyzn wspólnie zeszło schodami na dół. W ułamku sekundy większość spojrzeń skupiła się na nich. Niemal przypominało mu to jego przeszłe życie, kiedy to był ścigany zarówno przez media, jak i fanów.

Czy czuł tremę? Oczywiście, że nie.

Otwarcie promieniał uprzejmym, ale naturalnie czarującym uśmiechem.