Feng Yu Jiu Tian

Rozdział 2112 min. lektury

Następstwa podania trucizny były widoczne i mocno odbiły się na wątłym ciele Feng Minga. Pomimo iż puls powoli wracał do normy, to był zanurzony w głębokim śnie przez kolejnych kilka dni.

Całe Xi Rei pozostawało w stanie najwyższej gotowości i wzburzenia. Rodzina Królewska Fan Jia wyraźnie domagała się srogiej pomsty za naruszenie ich zaufania i zdradę.

Przedstawiciele rządu rzucili się gwałtownie na linię frontu politycznej bitwy, próbując powstrzymać każde z Państw przed ruszeniem na oślep do krwawej wojny.

Na szczęście Regent był w stanie odpowiednio zatuszować fakty, a jego starania ostatecznie złagodziły napięcia na Dworze i niepokoje urzędników, pozostawiając kraje w stagnacji.

Podczas gdy niezliczone sprawy były rozstrzygane na stole negocjacji, Feng Ming pozostawał nieprzytomny i niczego nieświadomy.

***

Ciało Księcia spoczywało bez ruchu, leżąc pośrodku wielkiego łoża. Jego stan pozostawał bez zmian. Każda para skoncentrowanych oczu była przyklejona do Feng Minga, czekając na jakikolwiek znak poprawy. Jedne z nich, te najbardziej zatroskane, należały do Regenta.

Nnhh… – Nagle delikatny jęk nareszcie uwolnił ich napięcie.

Usta, które pozostawały zaciśnięte w bólu przez cały ten czas, otworzyły się, wydając nieznacznie przytłumiony odgłos wprawiający wszystkich w miłe zaskoczenie.

Policzki Feng Minga na nowo zaróżowiły się, sygnalizując, iż odzyskuje on przytomność.

Każdy z zebranych wpatrywał się z wyczekiwaniem, wstrzymując oddech.

Bujne i długie rzęsy Księcia zatrzepotały jakby onieśmielone czujnym spojrzeniem swych obserwatorów. Po dłuższej chwili czyste i ciemne oczy, które były ukryte przez wiele dni, nareszcie się otworzyły.

Nadgorliwa radość rozeszła się wśród zgromadzonych w komnacie Księcia.

Entuzjastyczne okrzyki rozbrzmiały echem po korytarzach.

Jego Wysokość się obudził!

Obudził się!

Niebo nam pobłogosławiło…! – Pośród zgiełku i radości wszystkich służących, Chiu Lan natychmiast uklękła przy swym Panu i zaczęła modlić się w podzięce.

Rong Wang, podszedł do łóżka jeszcze bliżej i zaprezentował się Feng Mingowi w całej swej okazałości, po czym chwytając za nadgarstek, zmierzył siłę pulsu swego kochanka.

Czy wciąż pamiętasz, kim jestem? Czy gdzieś cię boli? – Ponaglał z niepokojem.

Feng Ming dopiero przed chwilą się obudził i bolało go całe ciało. Podniósł głowę, aby spojrzeć na Regenta i przypominając sobie, co się z nim stało, otworzył usta, aby spróbować wydobyć z siebie kilka słów. Przeszkodził mu w tym przenikliwy i śmiejący się głos:

Rong Wang nie musi się niepokoić. Nasze legendarne eliksiry absolutnie nigdy nie zawodzą. Twój sługa Xia Guan jest nawet gotów zaświadczyć własnym życiem, aby zagwarantować ten fakt. Książę był nieprzytomny przez siedem dni i dziś się obudził w dokładnie wyznaczonym czasie.

Starszy mężczyzna stał nieopodal, ubrany w bogato haftowaną zieloną szatę. Miał szpiczastą brodę i wąskie, przymrużone oczy.

W ręku trzymał dość dziwny wachlarz. Pomimo iż wyglądał osobliwie, był najwyższym i najbardziej szanowanym mistrzem medycyny w Xi Rei. Prawdziwy ekscentryk, jego trudny i uparty charakter nie zjednywał mu zwolenników. Ten utalentowany mężczyzna działał tylko pod rozkazami rodziny Królewskiej, wolał żyć jak pustelnik i było naprawdę rzadkością widzieć go w otwartej przestrzeni.

Toksyna, którą Feng Ming zmuszony był zażyć, była stworzona przez tego genialnego starca.

Wkrótce kolejny męski głos wtrącił się do rozmowy.

Ha ha, Książę jest największym wodzem, któremu przyświeca niebo. Najbardziej odważnym i mądrym, zdolnym do pokonania największego spiskowca i jego nikczemnych zamiarów. Z pewnością Jego Wysokość odziedziczył te cechy po poprzednim Królu.

Generał Tong stał odważnie, wypowiadając słowa wsparcia dla swego Księcia. Jedna z jego dłoni spoczywała na rękojeści miecza.

Zniszczenie wroga i jego nikczemnych zamiarów? – Feng Ming powtórzył bezmyślnie.

W rzeczy samej, Wasza Wysokość, odnosi się to do zdradzieckiego An Xuna, zięcia Króla Fan Jia, który przybył do Xi Rei, aby szerzyć chaos. Wasza Wysokość, jednym czystym cięciem przyniósł mu gwarantowany koniec.

An Xun nie żyje?

Ach…? – Feng Minga delikatnie krzyknął, kompletnie przerażony tą nowiną, jednak czując, jak Rong Wang delikatnie chwyta i ciągnie za jego rękawy, natychmiast zamknął swe usta i przełknął ślinę.

Zanim wypił truciznę, podejrzewał, że wpadł w pułapkę Regenta. Wątpliwości, które miał, znikły tak szybko, jak tylko się przebudził. Był zły sam na siebie za dokonanie tak niesprawiedliwego osądu.

Zadowolony z tego, iż nie ma już żadnych wątpliwości rzucających cień na Rong Tiana, Feng Ming był teraz skupiony na wykonaniu zadania. Sytuacja, przed którą został postawiony, była kłopotliwa i z całą pewnością nie mógł nawet zgadnąć, co rozgrywało się w chwilach, gdy był nieprzytomny.

Nie mniej jednak przypomniał sobie, jak Regent powiedział mu jakiś czas temu: Nawet jeśli czegoś nie wiesz, musisz udawać, iż tę wiedzę posiadasz.

Natychmiast zmienił swój wyraz twarzy i dopasowując się do usłyszanej historii, skinął głową potwierdzająco:

Zgadza się. Zdrajcy, którzy spiskują przeciwko Xi Rei, zasługują na śmierć.

Pomimo iż Feng Ming zmusił się, aby brzmieć na pewnego siebie, nie mógł przestać myśleć o swym zmarłym wuju.

Teraz kiedy An Xun nie żyje, co stanie się z odnowieniem romansu Królowej? Tak czy inaczej, to był drań, który zmusił mnie do wypicia trucizny, zasłużył sobie na śmierć!

Zaraz po tym znowu skinął głową i ze stanowczym tonem głosu dodał:

Tak, jego śmierć była konieczna.

Najwyżsi rangą urzędnicy Dworscy, którzy przebywali w książęcej komnacie oraz służący, którzy brali udział w czuwaniu nad jego łożem, od razu spojrzeli po sobie. W ich sercach stare oblicze Koronowanego Księcia, żałosnego, nieodpowiedzialnego i bezużytecznego tchórza, zostało na zawsze wymazane.

Teraz urósł on do rangi rozsądnego i zdecydowanego wielkiego przywódcy, a na myśl o obiecującej przyszłości Xi Rei każdy z nich odczuwał zadowolenie.

Feng Ming przesunął ciało tak, aby oprzeć się na Rong Wangu. Pomimo iż nadal był słaby, starał się zachowywać stanowczo, tak jak przystało na jego pozycję.

Chiu Lan szybko przyniosła naczynie z letnim ziołowym lekarstwem, który przygotowała dla Księcia i podstawiła miseczkę do jego ust.

Generał Chu, który był obecny przez cały ten czas, uniósł złożone dłonie w ukłonie dla Feng Minga i głębokim głosem powiedział:

Jego Książęca Wysokość stojąc w obliczu takich niebezpieczeństw, zdołał wyeliminować An Xuna i oszczędził narodowi Xi Rei politycznego wstrząsu. Rzeczywiście twój wybór o zakończeniu jego życia, był odrobinę porywczy i z pewnością będzie miał następstwa we wrogości wśród tych na Dworze Królewskim, których opinie są inne. Jednakże po bliższej analizie ewidentnie widać, iż było to niezbędne, aby ocalić naród Xi Rei. W rezultacie zdobyłeś ufność niezliczonej ilości urzędników. – Przerwał, po czym dodał: – Obecnie, tak długo, jak zadbamy o pozostałych szpiegów, których An Xun rozlokował wzdłuż granic Xi Rei, będziemy w stanie pokonać wszystkie przeszkody. Zdołaliśmy schwytać niemal połowę szpiegów, a ci ludzie byli torturowani i zmuszeniu do spowiedzi. Kilku z nich potwierdziło nam fakt o zbliżającym się ataku na miasta Xi Rei. Zostały im postawione konkretne rozkazy, iż przy pewnych okolicznościach mają zatruć studnie, aby spowodować w kraju wewnętrzne konflikty i niepokoje społeczne. Jest to sprawa najwyższej wagi. Proszę Waszą Książęcą Wysokość i Rong Wanga o poradę, jak mamy teraz postępować?

Od czasu, kiedy Feng Ming pokazał swe zdolności taktyczne podczas wykładu o tworzeniu zagranicznych sojuszy, to w szybkim tempie zdobył uznanie pośród najwyższych generałów. Ci mężczyźni, którzy niegdyś lekceważyli go, teraz prosili Księcia o podejmowanie politycznych decyzji dla dobra Xi Rei.

Generał Tong uśmiechnął się i powiedział:

Generale Chu, nie ma potrzeby, aby się martwić tymi sprawami. Rong Wang już uspokoił nas, że Książę dokładnie zaplanował swe ruchy, zanim odebrał życie zdrajcy, An Xuna. Czy byliby to szpiedzy, którzy chcą zatruć naszą wodę, czy też nieuchronnie zbliżająca się armia z Fan Jia, będziemy przygotowani, aby ściąć ich głowy. Książę wyzdrowiał, nic nie może nas teraz powstrzymać.

Feng Ming był zdezorientowany. Mógł tylko przypuszczać, że Rong Tian na pewno ma ukryte asy w rękawie. Kto wie, jaką dobrą historyjkę wymyślił i jaką odpowiedzialność zepchnął na niego.

Odwrócił głowę i wysłał gniewne spojrzenie w kierunku Regenta.

W odpowiedzi Rong Wang obdarzył go zaledwie słabym uśmiechem, po czym łagodnie powiedział:

Dopiero co się obudziłeś, nie przemęczaj się teraz.

Uniósł swą głowę, aby spojrzeć na osoby przebywające w komnacie Księcia i rozkazał im w stanowczy sposób:

Książę odzyskał przytomność, a wy wszyscy zmierzyliście się z wyczerpującym wysiłkiem w ciągu ostatnich kilku dni. Zwalniam was dziś z waszych obowiązków. Powinniście wszyscy wyjść i odpocząć. Generale Tong, w sprawie wydarzeń z Fan Jia powinieneś w dalszym ciągu kontynuować wcześniejsze rozkazy. Generale Chu sprawy dotyczące pościgu za pozostałymi szpiegami spoczywają teraz na twoich barkach, musisz stać na straży, aby uniknąć wszelkich wynikających z tego katastrof.

W końcu bystre oczy Rong Tiana spoczęły na mistrzu farmacji Xia Guan, który stał przy nim. Na ustach Regenta pojawił się lekki uśmiech.

Mistrzu Xia, Książę w dalszym ciągu nie odzyskał pełnej sprawności. Proszę o to, abyś pozostał w pobliżu książęcych kwater na wypadek, gdyby zaszły jakiekolwiek zmiany w jego stanie zdrowia.

Wszyscy poddani posłusznie rozeszli się zgodnie z rozkazami Rong Wanga. Po przebudzeniu Księcia ich umysły znacznie się uspokoiły.

W czasie, kiedy Feng Ming przebywał w śpiączce, biedny Mistrz Xia został zmuszony przez przygnębionego Regenta do opuszczenia swej samotni i opiekowania się Księciem nieprzerwanie przez ostatnie siedem dni. Pomimo iż był zmęczony i szalenie zniecierpliwiony, zatrzymał się, ukłonił i zapytał:

Rong Wang, twój pokorny Xia Guan, opuścił swą samotnię na kilka dni i przez ten czas nie doglądał uprawy swych medycznych ziół. Proszę, pozwól Xia Guan wrócić i choć raz spojrzeć na nie, po tym natychmiast powrócę do książęcych kwater, tak jak rozkazałeś.

Regent zrozumiał, że ten człowiek żył swą pasją do medycyny i rzadkie zioła, które własnoręcznie wyhodował, były jego największymi na świecie skarbami. Skinął głową nieznacznie.

Dobrze, idź szybko i wróć tak samo szybko. Nie zwlekaj z następną porcją medycznych ziół dla Księcia.

Pokorny Xia jest wdzięczny Jego Wysokości i Rong Wangowi.

Stary mężczyzna szybko ożywił się i z szerokim uśmiechem na twarzy natychmiast opuścił komnatę.

Do Książęcej sypialni nareszcie powrócił spokój. Chiu Lan była sprytna i instynktownie wyczuwała, że Regent chciał pozostać sam z Feng Mingiem. Skinęła swą ręką na pozostałe służące i bez najmniejszego dźwięku, całą grupą wycofały się, zamykając za sobą drzwi.

Jedynymi, którzy teraz pozostali w cichej komnacie, byli Rong Tian i Feng Ming.

Gdy tylko drzwi zatrzasnęły się za służącymi, chłopak poczuł zaciskające się wokół jego tali silne ramiona. Natychmiast spojrzał do tyłu na mężczyznę. Oczy Rong Wanga były poważne i skupione na nim. Ten wygłodzony wzrok sprawił, że całe jego ciało zaczęło płonąć, jak w gorączce.

Ty… – Feng Ming wymruczał, odrobinę przestraszony.

W głębi swego serca miał tak wiele pytań, ale gdy tylko jego usta się otworzyły, Rong Tian delikatnie zakrył jego wargi gorącym pocałunkiem.

Kiedy ich usta się dotknęły, ich temperatura aż parzyła. Ramiona, które wiły się wokół wąskiej talii, zatrzasnęły go teraz w silnym uścisku. Było tak, jakby Rong Tian chciał pochłonąć Feng Minga, aby uczynić go już na zawsze częścią siebie.

Ty mały diable… – Regent delikatnie przemówił, podczas gdy lekko kąsał nabrzmiałe wargi Księcia, jakby dawał upust swej powstrzymywanej namiętności i całemu stresowi, z którym musiał zmagać się przez ostatnie kilka dni. – Nawet ośmieliłeś się spać przez siedem dni…

Ty… Ty jesteś tu prawdziwym diabłem…

Patrząc z perspektywy czasu, to Feng Ming czuł się bardziej pokrzywdzony.

Nie trzeba było żadnych pytań. Książę był pewny, że Rong Wang miał w zanadrzu inne plany, w które w sekrecie go wciągnął, pozostawiając go niczego nieświadomym.

Jednakże w tej chwili, kiedy był całkowicie zatopiony w tym słodkim pocałunku, jak mógłby otworzyć swe usta i ripostować? Jak mógłby walczyć przeciwko takiemu atakowi?

Tłumaczenie: Polandread

Tom I
Rozdział 1
Rozdział 2
Rozdział 3
Rozdział 4
Rozdział 5
Rozdział 6
Rozdział 7
Rozdział 8
Rozdział 9
Rozdział 10
Rozdział 11
Rozdział 12
Rozdział 13
Rozdział 14
Rozdział 15
Rozdział 16
Rozdział 17
Rozdział 18
Rozdział 19
Rozdział 20
Rozdział 21
Rozdział 22
Rozdział 23

Tom II
Rozdział 24
Rozdział 25
Rozdział 26
Rozdział 27
Rozdział 28
Rozdział 29
Rozdział 30
Rozdział 31
Rozdział 32
Rozdział 33
Rozdział 34
Rozdział 35
Rozdział 36
Rozdział 37
Rozdział 38
Rozdział 39
Rozdział 40
Rozdział 41
Rozdział 42
Rozdział 43
Rozdział 44
Rozdział 45
Rozdział 46
Rozdział 47
Rozdział 48
Rozdział 49

Tom III
Rozdział 50
Rozdział 51
Rozdział 52
Rozdział 53
Rozdział 54
Rozdział 55
Rozdział 56
Rozdział 57
Rozdział 58
Rozdział 59
Rozdział 60
Rozdział 61
Rozdział 62

Tom IV
Rozdział 63
Rozdział 64
Rozdział 65
Rozdział 66
Rozdział 67
Rozdział 68
Rozdział 69
Rozdział 70
Rozdział 71
Rozdział 72
Rozdział 73
Rozdział 74
Rozdział ekstra

Tom V
Rozdział 75
Rozdział 76
Rozdział 77
Rozdział 78
Rozdział 79
Rozdział 80
Rozdział 81
Rozdział 82
Rozdział 83
Rozdział 84
Rozdział 85
Rozdział 86
Rozdział 87
Rozdział 88
Rozdział 89
Rozdział 90
Rozdział 91
Rozdział 92
Rozdział 93
Rozdział 94
Rozdział 95
Rozdział 96
Rozdział 97

Tom VI
Rozdział 98
Rozdział 99
Rozdział 100
Rozdział 101
Rozdział 102
Rozdział 103
Rozdział 104
Rozdział 105
Rozdział 106
Rozdział 107
Rozdział 108
Rozdział 109
Rozdział 110
Rozdział 111
Rozdział 112
Rozdział 113
Rozdział 114
Rozdział 115
Rozdział 116
Rozdział 117

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

:błeee:  :płaku:  :WeiMądruś:  :zonk:  :NieNie: 
:AAAA:  :ależeco:  :blabla:  :ugh:  :cooo: 
:ekscytacja:  :facepalm:  :patriarcha:  :muahaha:  :złamaneserce: 
:szok:  :przestań:  :zachwyt:  :zachwyt2: