Prolog2 min. lektury

Dynastia Datong, cesarz Jing Zong, 5 rok panowania.

Dynastia Datong rządziła już od 300 lat. Połowa z nich naznaczona była pokojem i dobrobytem, a od czasu, kiedy w wieku 20 lat na tron wstąpił Cesarz Jing Zong, dobrobyt ten kwitł bardziej niż kiedykolwiek.

Ludzie żyli w spokoju. Naród uosabiał ducha wesołych pieśni i radosnych tańców. Praca cesarza stała się, najprościej mówiąc, łatwa.

Oczywiście obecny władca także lubił zabawę i był pełen życia. Nie był więźniem zamkniętym w „pałacowej klatce”, choć tego rodzaju sytuacje często się zdarzały.

***

Xiao Guizi pracowity, ale ociężale poruszający się mężczyzna, jak zawsze wraz z wybiciem porannego dzwonu, wszedł do carskiej sypialni, aby pomóc cesarzowi przy porannej rutynie szczotkowania włosów i mycia się.

Jednak dziś, na mahoniowym biurku leżał rozłożony zwój papieru, z dużym, pyszniącym się i płynnie zarysowanym napisem:

Ja, Cesarz, wyjeżdżam do Jiangnan i planuję wrócić za co najmniej dwa miesiące, a najpóźniej za pół roku. Dwór zostawiam pod opieką księcia Tongxin. Tak zarządzam.

***

− Wielkie nieba! Cesarz znowu uciekł!

Xiao Guizi wybiegł pospiesznie w kierunku centralnej administracji, czyniąc po drodze zamieszanie. Natychmiast wszystkie cesarskie komnaty rozbrzmiały od jego wilczych okrzyków, pełnych paniki.

− Przestań robić z tego, aż tak wielką aferę! To przecież nie pierwszy raz. − Administrator ziewnął zirytowany.

Cesarz Jing Zong panował przez pięć lat i w tym czasie, według zapisów w kronikach dworskich, uciekł w sumie już dziesięć razy. Państwo nie upadło tylko ze względu na zasługi heroicznego geniuszu i cudownego zbawiciela, księcia Tongxin, który służył cesarstwu z największą lojalnością. Nikt tak naprawdę nie wiedział, co myślał stary cesarz, dając cały naród swemu synowi, Pierwszemu Księciu, który tylko pragnął oddawać się beztroskim uciechom i przyjemnościom.

Administrator mruknął do siebie.

− Ach… Jestem zmęczony…