Girou no Koimizu

Epilog2 min. lektury

Mewy płynęły przez powietrze.

Kiedy Misao spojrzał w górę, to ich skrzydła odbijały się czernią w blasku słońca. A może te ptaki naprawdę były czarne. Szeroko rozpościerały skrzydła i z łatwością przecinały błękitne niebo.

Masaomi stał obok niego, także wpatrując się w górę. Jego oczy były przymrużone, by ochronić je przed słońcem. Poły jego czarnego flokowanego płaszcza powiewały na wietrze, jakby były kolejnym morskim ptakiem dołączającym do stada.

Misao uśmiechnął się do siebie, a starszy mężczyzna na niego spojrzał. W jego oczach zawarte było pytanie. Chłopak przytaknął.

Jego długie włosy zabawiały się w szalejącym wietrze, ale zdecydowanym ruchem schował je za uchem.

Wziął głęboki wdech, wypełniając nozdrza zapachem soli.

Z błyszczącymi oczami wpatrywał się we wspaniałą naturę, która otaczała go dookoła.

Spokojnie.

Majestatycznie.

Błyszcząco odbijając promienie słońca.

Jest niebieskie – wyszeptał Misao. Nad nimi mewa zanurkowała, by przelecieć tuż nad falami, a chwilę później znowu wzbiła się w przestworza.

Tłumaczenie: Ashi

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

:błeee:  :płaku:  :WeiMądruś:  :zonk:  :NieNie: 
:AAAA:  :ależeco:  :blabla:  :ugh:  :cooo: 
:ekscytacja:  :facepalm:  :patriarcha:  :muahaha:  :złamaneserce: 
:szok:  :przestań:  :zachwyt:  :zachwyt2: