[vc_row bg_type=”bg_color” bg_override=”full” bg_color_value=”rgba(255,255,255,0.5)”][vc_column width=”5\/6″ css=”.vc_custom_1559820356403{background-color: #ffffff !important;border-radius: 1px !important;}”][vc_column_text]<\/p>\n
An Zhe sta\u0142 w bezruchu, a wieczorny wiatr targa\u0142 mu w\u0142osy. Obserwowa\u0142, jak srebrny samoch\u00f3d z logo Edenu zatrzyma\u0142 si\u0119 tu\u017c przed nimi. M\u0119\u017cczyzna w bia\u0142ych ubraniach roboczych wysiad\u0142 i szybko zabra\u0142 dziewczynk\u0119 Lu Fengowi.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Dzi\u0119kujemy za pa\u0144sk\u0105 pomoc.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 B\u0105d\u017acie ostro\u017cniejsi \u2013 odpar\u0142 lekko S\u0119dzia.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 To by\u0142 zwyk\u0142y wypadek.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n M\u0119\u017cczyzna wr\u00f3ci\u0142 do samochodu i odjecha\u0142 w stron\u0119 Ogrodu Edenu. An Zhe by\u0142 troch\u0119 z\u0142y. Lu Feng odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119, spogl\u0105daj\u0105c na niego.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Czy jestem dobrym cz\u0142owiekiem?<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Ch\u0142opak w ko\u0144cu zrozumia\u0142, jak opisa\u0107 sw\u00f3j nastr\u00f3j. Czu\u0142 si\u0119, jakby Lu Feng zakpi\u0142 z jego uczu\u0107, o ile grzyb takowe posiada. Nie chcia\u0142 ju\u017c wi\u0119cej si\u0119 nim przejmowa\u0107. Odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 i zacz\u0105\u0142 i\u015b\u0107 wzd\u0142u\u017c drogi, jednak nie zrobi\u0142 nawet kilku krok\u00f3w, kiedy czyja\u015b d\u0142o\u0144 chwyci\u0142a za jego rami\u0119.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Prowad\u017a \u2013 oznajmi\u0142 Lu Feng. \u2013 Nie wiem, jak wr\u00f3ci\u0107 do dzielnicy mieszkalnej.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Nie rozpoznajesz drogi?<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Nie by\u0142em tu od wielu lat.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n An Ze pomy\u015bla\u0142, \u017ce to do\u015b\u0107 sensowne. Pu\u0142kownik sp\u0119dza\u0142 czas albo w Otch\u0142ani, albo przy bramach miasta. Mo\u017cliwe, \u017ce od przynajmniej siedmiu lat nie go\u015bci\u0142 w G\u0142\u00f3wnym Mie\u015bcie. Tymczasem An Zhe sp\u0119dzi\u0142 tu ju\u017c miesi\u0105c, wi\u0119c by\u0142 dobrze obeznany z drog\u0105 powrotn\u0105.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Gdzie mieszkasz? \u2013 zapyta\u0142.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n M\u0119\u017cczyzna zastanowi\u0142 si\u0119 przez chwil\u0119, po czym wyj\u0105\u0142 niebiesk\u0105 kart\u0119 identyfikacyjn\u0105 z kieszeni i mu j\u0105 poda\u0142. Karta pu\u0142kownika r\u00f3\u017cni\u0142a si\u0119 od jego w\u0142asnej. Spojrza\u0142 na ni\u0105, szukaj\u0105c z ty\u0142u szeregu br\u0105zowych cyfr.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n 3124043701.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 \u2026 \u2013 Przypomnia\u0142 sobie sw\u00f3j nowy numer ID i beznami\u0119tnie odpar\u0142: \u2013 Zabior\u0119 ci\u0119 tam.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Nie chcesz? \u2013 zapyta\u0142 pu\u0142kownik, zauwa\u017caj\u0105c jego min\u0119.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Chc\u0119.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n I tak zabra\u0142 Lu Fenga na autobus wahad\u0142owy. Po obu stronach pojazdu znajdowa\u0142y si\u0119 podw\u00f3jne siedzenia. Usiad\u0142 przy oknie, a Lu Feng zaj\u0105\u0142 miejsce obok niego. M\u0119\u017cczyzna by\u0142 niezwykle przystojny, a do tego mia\u0142 na sobie mundur S\u0105du Procesowego, bardzo wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c si\u0119 z t\u0142umu. Wszyscy na nich spojrzeli, gdy wsiedli do autobusu.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Musimy wysi\u0105\u015b\u0107 na stacji \u2013 powiedzia\u0142 mu An Zhe.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Dzi\u0119kuj\u0119 \u2013 odpar\u0142 Lu Feng. \u2013 A ty gdzie mieszkasz?<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Niedaleko ciebie.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Okej.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Dzielnica mieszkalna Edenu znajdowa\u0142a si\u0119 nieopodal, lecz An Zhe do\u0142\u0105czy\u0142 p\u00f3\u017aniej, wi\u0119c zamieszka\u0142 w dzielnicy wojskowej. Autobus zatrzymywa\u0142 si\u0119 co chwila na przystanku, a dotarcie do celu mia\u0142o nast\u0105pi\u0107 za oko\u0142o 40 minut.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Jego podopieczni wydawali si\u0119 by\u0107 grzeczni, ale rzeczywisto\u015b\u0107 by\u0142a inna, szczeg\u00f3lnie gdy zadawali pytania. Przez ca\u0142y dzie\u0144 An Zhe miewa\u0142 napady zm\u0119czenia \u2013 takie jak teraz. W przesz\u0142o\u015bci decydowa\u0142 si\u0119 na chwil\u0119 drzemki w poje\u017adzie, ale teraz Lu Feng by\u0142 obok niego, wi\u0119c pomy\u015bla\u0142, \u017ce lepiej nie zasypia\u0107.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Postanowi\u0142 przygl\u0105da\u0107 si\u0119 mijanemu krajobrazowi. Wida\u0107 by\u0142o Dwie Wie\u017ce, Eden, a tak\u017ce r\u00f3\u017cne budynki i struktury. Mieszka\u0142 w ludzkim mie\u015bcie od dw\u00f3ch miesi\u0119cy, lecz wci\u0105\u017c czu\u0142 si\u0119, jakby \u015bni\u0142.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Powieki ch\u0142opaka powoli opad\u0142y, po czym zasn\u0105\u0142. <\/span><\/span><\/span><\/p>\n Wkr\u00f3tce rozleg\u0142 si\u0119 mi\u0119kki, mechaniczny g\u0142os:<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Dotarli\u015bmy do stacji. Prosimy pasa\u017cer\u00f3w o opuszczenie pojazdu w uporz\u0105dkowany spos\u00f3b. Do zobaczenia.<\/i><\/span><\/span><\/span><\/p>\n Lu Feng spojrza\u0142 na An Zhe, kt\u00f3ry opiera\u0142 si\u0119 o jego rami\u0119.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Zachodz\u0105ce s\u0142o\u0144ce wpada\u0142o przez okno, spowijaj\u0105c rz\u0119sy ch\u0142opaka z\u0142otym blaskiem. Twarz \u015bpi\u0105cego An Zhe by\u0142a bardzo spokojna, poruszaj\u0105c si\u0119 tylko lekko w rytm jego oddechu. Nie wygl\u0105da\u0142 agresywnie ani nie zachowa\u0142 \u017cadnej czujno\u015bci, jak dziecko, kt\u00f3re jeszcze nie doros\u0142o. Lu Feng pomy\u015bla\u0142, \u017ce to dobrze, \u017ce mo\u017ce spa\u0107 tak spokojnie.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Autobus zwolni\u0142, a\u017c w ko\u0144cu si\u0119 zatrzyma\u0142. Wszyscy pasa\u017cerowie wstali, a ich kroki rozleg\u0142y si\u0119 po poje\u017adzie.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n An Zhe otworzy\u0142 oczy. Mia\u0142 wra\u017cenie, \u017ce wyspa\u0142 si\u0119 o wiele lepiej ni\u017c podczas wcze\u015bniejszych podr\u00f3\u017cy. Powoli przesun\u0105\u0142 wzrok w bok, widz\u0105c czarne ubranie ze srebrn\u0105 odznak\u0105. Natychmiast oprzytomnia\u0142, siadaj\u0105c prosto. Zauwa\u017cy\u0142, \u017ce Lu Feng na niego patrzy. Jego wzrok nie by\u0142 oboj\u0119tny, lecz jednocze\u015bnie nie wydawa\u0142 si\u0119 z\u0142y.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Chod\u017amy \u2013 powiedzia\u0142 m\u0119\u017cczyzna.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Ch\u0142opak potar\u0142 oczy. Szybko zasn\u0105\u0142 i r\u00f3wnie szybko musia\u0142 si\u0119 rozbudzi\u0107, wysiadaj\u0105c z autobusu. Wieczorny wiatr przyni\u00f3s\u0142 ze sob\u0105 odrobin\u0119 ch\u0142odu. Wskaza\u0142 budynek stoj\u0105cy naprzeciwko.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 To jest blok 24.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Dzi\u0119kuj\u0119 \u2013 powiedzia\u0142 zwi\u0119\u017ale Lu Feng, id\u0105c w tamt\u0105 stron\u0119. An Zhe poszed\u0142 za nim. W po\u0142owie drogi pu\u0142kownik doda\u0142: \u2013 Nie musisz mnie dalej odprowadza\u0107.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n An Zhe nic nie powiedzia\u0142, dalej id\u0105c za nim. W segmencie 4 S\u0119dzia w windzie wybra\u0142 przycisk pi\u0119tra 37, a ch\u0142opak pod\u0105\u017cy\u0142 za nim. Oczywi\u015bcie do wskazania odpowiedniego mieszkania, kiedy na pi\u0119trze znajdowa\u0142y si\u0119 tylko dwa, nie by\u0142a potrzebna pomoc os\u00f3b trzecich. <\/span><\/span><\/span><\/p>\n Ch\u0142opak spojrza\u0142 na pozosta\u0142o\u015bci plomby, kt\u00f3ra zosta\u0142a zerwana miesi\u0105c temu i pomy\u015bla\u0142, \u017ce pu\u0142kownik wci\u0105\u017c nie wiedzia\u0142, \u017ce jego zagrywki zosta\u0142y przejrzane. Oczywiste by\u0142o, \u017ce Lu Feng sp\u0119dzi\u0142 tu przynajmniej jedn\u0105 noc i niemo\u017cliwe by\u0142o, \u017ce nie zna\u0142 drogi.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Jednak i tak postanowi\u0142 sk\u0142ama\u0107, prosz\u0105c An Zhe o pomoc. To oznacza\u0142o, \u017ce m\u0119\u017cczyzna p\u0142ata\u0142 mu figla, zmuszaj\u0105c do bezsensownej pracy. Niestety jego k\u0142amstwa zosta\u0142y przejrzane, gdy tylko pokaza\u0142 sw\u00f3j identyfikator.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Jeste\u015b bardzo odpowiedzialny \u2013 odezwa\u0142 si\u0119 Lu Feng.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Pu\u0142kownik naprawd\u0119 uwa\u017ca\u0142, \u017ce ch\u0142opak spe\u0142nia\u0142 sw\u00f3j obowi\u0105zek i pokazywa\u0142 mu drog\u0119. Twarz An Zhe przybra\u0142a bezwzgl\u0119dny wyraz, kiedy spojrza\u0142 na towarzysza, kt\u00f3ry tak\u017ce na niego patrzy\u0142. An Zhe uczy\u0142 si\u0119 od Lu Fenga, wi\u0119c odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 oboj\u0119tnie, podszed\u0142 do drzwi z numerem 2 i przeci\u0105gn\u0105\u0142 po czytniku swoj\u0105 niebiesk\u0105 kart\u0119 identyfikacyjn\u0105.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Czujnik zapipcza\u0142 i b\u0142ysn\u0105\u0142 na zielono. Nast\u0119pnie rozleg\u0142o si\u0119 klikni\u0119cie, a zamek automatycznie si\u0119 otworzy\u0142. An Zhe znowu si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142, spogl\u0105daj\u0105c na Lu Fenga.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Ten zamar\u0142 na chwil\u0119, po czym powiedzia\u0142:<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 To zbieg okoliczno\u015bci.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n An Zhe dalej spogl\u0105da\u0142 na niego bez wyrazu.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 O co chodzi? \u2013 W oczach m\u0119\u017cczyzny wida\u0107 by\u0142o zapytanie. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej najwyra\u017aniej sam zrozumia\u0142, o co chodzi. K\u0105cik jego ust uni\u00f3s\u0142 si\u0119 w lekkim u\u015bmiechu. \u2013 Nie sk\u0142ama\u0142em. Miesi\u0105c temu wzi\u0105\u0142em udzia\u0142 w ca\u0142onocnej naradzie, po czym wr\u00f3ci\u0142em do Miasta Zewn\u0119trznego.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Plomba.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Wojsko wiedzia\u0142o, \u017ce wr\u00f3c\u0119 do G\u0142\u00f3wnego Miasta, wi\u0119c wys\u0142ali kogo\u015b, \u017ceby posprz\u0105ta\u0142.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Och\u2026 \u2013 wymamrota\u0142 An Zhe.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Mimo wszystko nie mia\u0142 zamiaru mu ju\u017c wi\u0119cej ufa\u0107. Odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119, by wej\u015b\u0107 do mieszkania. W tej chwili drzwi Lu Fenga zapipcza\u0142y przeci\u0105gle.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Spojrza\u0142 w tamt\u0105 stron\u0119 i zobaczy\u0142, jak m\u0119\u017cczyzna przeci\u0105ga kart\u0119 przez czytnik. Robi\u0142 to poprawnie, lecz dioda i tak miga\u0142a na czerwono. Lu Feng zmarszczy\u0142 brwi, a An Zhe patrzy\u0142 na niego podejrzliwie. Po chwili pu\u0142kownik wystuka\u0142 numer na komunikatorze i w skr\u00f3cie opisa\u0142 zaistnia\u0142\u0105 sytuacj\u0119. Szybko dosta\u0142 wyja\u015bnienie, roz\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 i spojrza\u0142 na An Zhe.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Trzy lata temu wymieniano wszystkie identyfikatory w G\u0142\u00f3wnym Mie\u015bcie. M\u00f3j pomini\u0119to.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n An Zhe pomy\u015bla\u0142, \u017ce bezpodstawnie si\u0119 na niego z\u0142o\u015bci\u0142. Jednak\u2026<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Ulice G\u0142\u00f3wnego Miasta wcale nie by\u0142y skomplikowane, a wszystkie budynki oznaczono wyra\u017anymi numerami. Wystarczy\u0142o wsi\u0105\u015b\u0107 do autobusu. Nawet on, pomimo bycia grzybem, wiedzia\u0142, gdzie wysi\u0105\u015b\u0107. Zawaha\u0142 si\u0119 przez chwil\u0119, lecz ostatecznie pomy\u015bla\u0142 o swoim zarodniku i zasugerowa\u0142:<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 No to\u2026 Chcesz wej\u015b\u0107 na razie do mnie?<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Lu Feng ch\u0119tnie za nim poszed\u0142. Ch\u0142opak zaprowadzi\u0142 go do kanapy, w\u0142\u0105czy\u0142 telewizor i wszed\u0142 do kuchni, pytaj\u0105c:<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013 Jad\u0142e\u015b co\u015b?<\/span><\/span><\/span><\/p>\n S\u0119dzia odpowiedzia\u0142 przecz\u0105co.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Pytanie by\u0142o jednocze\u015bnie sugesti\u0105, by Lu Feng zszed\u0142 do sto\u0142\u00f3wki, je\u015bli jest g\u0142odny, ale odpowied\u017a m\u0119\u017cczyzny mia\u0142a drugie dno. Oznacza\u0142a, \u017ce An Zhe musia\u0142 dzisiaj gotowa\u0107 dla dw\u00f3ch os\u00f3b.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Obra\u0142 dwa kartofle. W sto\u0142\u00f3wce serwowali nie tylko gotowe jedzenie, ale tak\u017ce sk\u0142adniki. W ci\u0105gu ostatniego miesi\u0105ca An Zhe stopniowo przyzwyczai\u0142 si\u0119 do gotowania zupy samemu. Jej smak by\u0142 bogatszy i pyszniejszy od tej podawanej w sto\u0142\u00f3wce. Do garnka w\u0142o\u017cy\u0142 pokrojone ziemniaki i kawa\u0142ki boczku, po czym wla\u0142 wod\u0119, doda\u0142 odrobin\u0119 mleka i postawi\u0142 na ma\u0142ym ogniu, przykrywaj\u0105c pokrywk\u0105, a nast\u0119pnie wr\u00f3ci\u0142 do salonu.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n W wiadomo\u015bciach m\u00f3wiono o p\u0142ynnym przebiegu prac nad odzyskaniem centrum rozpraszania. Lu Feng czyta\u0142 podr\u0119cznik An Zhe, najwyra\u017aniej b\u0119d\u0105c w dobrym nastroju. Ten m\u0119\u017cczyzna zn\u0119ca\u0142 si\u0119 nad innymi, gdy by\u0142 w dobrym nastroju i mia\u0142 innych gdzie\u015b, gdy humor mu nie dopisywa\u0142. Na przyk\u0142ad miesi\u0105c temu w poci\u0105gu nie wydawa\u0142 si\u0119 wcale ch\u0119tny do rozmowy z An Zhe.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Gdy ust\u0105pi\u0142y impulsywne emocje wywo\u0142ane oszustwem pu\u0142kownika, An Zhe by\u0142 spokojny. Kroj\u0105c ziemniaki w kuchni powa\u017cnie zastanowi\u0142 si\u0119 na temat swojej wi\u0119zi z Lu Fengiem.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Kluczem do znalezienia zarodnika by\u0142o nawi\u0105zanie z nim dobrych relacji. Poznanie preferencji S\u0119dziego to dobry pocz\u0105tek do \u015bwietnych kontakt\u00f3w mi\u0119dzyludzkich. Dlatego An Zhe usiad\u0142 obok niego i zobaczy\u0142, \u017ce czyta kr\u00f3tki wiersz o jesieni.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u2013