Mo Dao Zu Shi

Rozdział 16 – Udoskonalenie VI13 min. lektury

Wei WuXian spał, tuląc się do miecza, by móc się obronić, gdyby stary wapniak i mały wapniak postanowili wyciągnąć go z łóżka w środku nocy. Jednak świt nastał bez problemów. Następnego dnia Nie HuaiSang przyszedł do niego z uradowaną miną.

Bracie Wei, naprawdę ci się poszczęściło. Staruszek zeszłej nocy wyruszył na konferencję dyskusyjną organizowaną przez naszą sektę, więc przez kilka dni nie mamy lekcji!

Kiedy nie ma starego, to zajęcie się młodym będzie łatwe! Wei WuXian wstał szybko, uśmiechając się, kiedy wsuwał buty.

Łut szczęścia, jakby niebiosa pobłogosławiły mnie swoimi chmurami.

Jiang Cheng, który stał z boku, czyszcząc miecz, szybko ostudził jego entuzjazm.

Jak wróci, to i tak zostaniesz ukarany.

Dlaczego żywy miałby się martwić tym, co stanie się po jego śmierci? Będę żył wolno, dopóki to możliwe. Chodźmy. Nie wierzę, że na górze sekty Lan nie ma żadnych bażantów.

Wyszli razem, przechodząc przez salę recepcyjną Zacisza Obłoków. Nagle Wei WuXian się zatrzymał i oznajmił:

Są dwa wapnia… Lan Zhany!

Kilka osób wyszło z pomieszczenia. Dwóch młodzieńców idących na przodzie wyglądało, jakby zostali wyryci z lodu i jadeitu. Obaj byli ubrani w śnieżnobiałe szaty, a ich miecze zostały przyozdobione frędzlem, który kołysał się na wietrze razem ze wstążkami przyozdabiającymi ich ubrania. Różnili się jedynie mimiką i otaczającą ich atmosferą. Wei WuXian od razu był w stanie powiedzieć, że ten z marsową miną to Lan WangJi, Drugą osobą musiał być nikt inny jak Jadeit sekty Lan – ZeWu-Jun, Lan XiChen.

Kiedy Lan WangJi zobaczył Wei WuXiana, to zmarszczył brwi, łypiąc na niego prawie w „ponury” sposób. Odwrócił wzrok i spojrzał w dal, tak jakby został skażony, gdyby patrzył na niego choć chwilę dłużej. W przeciwieństwie do niego Lan XiChen się uśmiechnął i zapytał:

A wy to…?

Jiang WanYin z Yunmeng. – Jiang Cheng okazał mu gestem szacunek.

Wei WuXian z Yunmeng. – Chłopak powtórzył gest wykonany przez Jiang Chenga, a Lan XiChen go odwzajemnił.

Bracie Xichen – wyszeptał Nie HuaiSang głosem cichym jak komar.

HuaiSang, dopiero co wróciłem z Qinghe. Twój brat zapytał, jak ci idzie nauka. I jak? Zdasz w tym roku?

Ogólnie mówiąc, to tak… – odpowiedział Nie HuaiSang, wyglądając jak zeschnięty ogórek i patrząc bezradnie na Wei WuXiana, który się uśmiechnął.

ZeWu-Jun, gdzie się wybieracie?

Musimy wyeliminować wodnego ghula. Zabrakło nam ludzi, więc wróciłem po WangJiego.

Bracie, skończ te pogaduszki. To sprawa niecierpiąca zwłoki. Musimy już iść – powiedział ozięble Lan WangJi.

Chwila, chwila, chwila. Wiem, jak łapać wodne ghule. ZeWu-Jun, może weźmiesz nas ze sobą?

Lan XiChen nic nie powiedział i tylko się uśmiechnął.

To wbrew zasadom – zadeklarował Lan WangJi.

Niby jak to jest wbrew zasadom? W Yunmeng ciągle łapaliśmy wodne ghule. Zresztą nawet nie mamy lekcji.

Yunmeng było bogate w rzeki i jeziora, więc o wodne ghule nie było trudno. To prawda, że ludzie z sekty Jiang byli w tym specami. Jiang Cheng chciał trochę odbudować opinię sekty, którą zszargał Wei WuXian podczas ich tutejszego pobytu, więc potwierdził:

To prawda. ZeWu-Jun, na pewno się przydamy.

To nie jest konieczne. Sekta GusuLan także…

Jasne. Dziękuję za waszą pomoc. Przygotujcie się i wyjdziemy razem. HuaiSang, też z nami idziesz? – powiedział uśmiechnięty Lan XiChen, przerywając bratu w połowie zdania.

Nie HuaiSang także chciał dołączyć, ale spotkanie z Lan XiChenem przypomniało mu o istnieniu jego starszego brata. Wzdrygając się w duchu, nie śmiał iść się zabawić.

Odpuszczę, by móc się pouczyć… – Miał nadzieję, że Lan XiChen dzięki temu szepnie Nie MingJue kilka dobrych słów na jego temat.

Kiedy Wei WuXian i Jiang Cheng poszli do swojego pokoju, by się przygotować, to Lan WangJi spojrzał na ich oddalające się sylwetki, marszcząc brwi.

Bracie, dlaczego zdecydowałeś się ich zabrać? Eliminowanie ghuli to nie zabawa.

Główny uczeń i jedyny syn lidera sekty Jiang są dobrze znani w Yunmeng. To dość prawdopodobne, że znają się nie tylko na zabawie – odpowiedział Lan XiChen. Choć Lan WangJi nie wyraził na głos swojej opinii, to na jego twarzy wyraźnie było wypisane „spierałbym się”. – No i chciałeś, by z nami poszedł, prawda?

Lan WangJi osłupiał.

Zgodziłem się, bo wyglądałeś, jakbyś chciał, by główny uczeń sekty YunmengJiang z tobą poszedł.

Zapadła cisza, jakby powietrze zostało skute lodem.

Wcale tak nie jest – odpowiedział po chwili Lan WangJi, wymawiając z trudem każde słowo. Chciał bardziej się obronić, ale Wei WuXian i Jiang Cheng szli już w ich stronę z mieczami w dłoniach, więc nic więcej nie powiedział. Wszyscy wskoczyli na miecze i polecieli1.

Wodne ghule nawiedziły miasto Caiyi, które znajdowało się jakieś dziesięć kilometrów od Zacisza Obłoków. Caiyi było poprzecinane wieloma wodnymi ścieżkami, tworzącymi wielką sieć. Domy o białych ścianach i szarych dachach zostały poupychane po obu stronach rzek, które przecinały liczne łodzie pełne koszy i ludzi. Na brzegach sprzedawali kwiaty, owoce, przedmioty z bambusa, przysmaki, herbatę i jedwab.

Gusu znajdowało się w strefie Jiangnan, więc wszystkie słyszane głosy były ciche i delikatne. Kiedy zderzyły się ze sobą dwie łodzie i rozlane zostało kilka słoi wina ryżowego, to nawet kłótnia sterników brzmiała jak trele wilgi. Choć w Yunmeng było wiele jezior, to w niewielu miastach można było zobaczyć tyle wody. Wei WuXian uznał to za interesujące. Kupił dwa słoje wina ryżowego i podał jeden Jiang Chengowi.

Mieszkańcy Gusu mówią w tak uroczy sposób. I to ma być kłótnia? Przestraszą się na śmierć, gdy zobaczą, jak kłócą się ludzie w Yunmeng! Dlaczego tak na mnie patrzysz, Lan Zhan? To nie tak, że jestem zbyt wielką sknerą, by kupić słój też dla ciebie, ale czy ludzie z twojego klanu nie mają zakazu picia alkoholu?

Spędzili w mieście tylko chwilę, szybko przesiadając się do dziesięciu wąskich łódek i powiosłowali do miejsca, w którym zebrały się wodne ghule. Powoli zmniejszyła się ilość domów postawionych przy brzegach, a okolica wyludniła. Wei WuXian i Jiang Cheng mieli osobne łodzie i rywalizowali, który z nich potrafi szybciej wiosłować, wysłuchując jednocześnie wydarzeń z okolicy dotyczących wodnych ghuli. Rzeka, którą płynęli, wpływała do ogromnego jeziora Biling. Miasto Caiyi od dziesięciu lat nie było nawiedzane przez ghule, a od kilku miesięcy ludzie zaczęli ginąć w drodze do jeziora. Łodzie z towarem tonęły bez powodu. Kilka dni temu Lan XiChen zarzucił w okolicy sieć, spodziewając się złapać jednego lub dwa ghule – a znalazł ich w pułapce tuzin. Oczyścił ciała, by zanieść je do pobliskiej części miasta, gdzie dowiedział się, że nie kojarzy ich nikt z mieszkańców. Wczoraj ponownie ustawił formację i złapał kolejną gromadę.

To nie wygląda, jakby utopili się gdzie indziej i tu przydryfowali. Wodne ghule są wybredne, kiedy w grę wchodzi ich zbiornik. Przeważnie nigdy nie opuszczają miejsca, w którym się utopiły – powiedział Wei WuXian.

To prawda. Dlatego uznałem, że to nie jest błaha sprawa i poprosiłem WangJiego, by ze mną przyszedł na wszelki wypadek – przytaknął mu Lan XiChen.

ZeWu-Jun, wodne ghule są naprawdę mądre. Jeśli popłyniemy powoli łodziami, to mogą się schować pod wodą i nie wyjść, prawda? Czy wtedy nie spędzimy wieczności na poszukiwaniach? Co, jeśli ich nie znajdziemy?

Zaczekamy, dopóki ich nie znajdziemy. W końcu musimy zrobić to, co trzeba – odpowiedział mężczyzna.

Tylko za pomocą sieci?

Tak. Czy w YunmengJiang używacie innych metod?

Wei WuXian uśmiechnął się, ale nie odpowiedział. Oczywiście sekta YunmengJiang także korzystała z sieci. Ale zawsze był dobrym pływakiem, więc po prostu wskakiwał do wody, by wywlec ghule. Jednak ta metoda była zbyt niebezpieczna. Na pewno ni mógł tego zrobić na oczach ludzi z sekty Lan. Gdyby to dotarło do uszu Lan QiRena, to na pewno znowu by się nasłuchał. Zmienił temat.

Byłoby świetnie, gdybyśmy mogli czymś przyciągnąć ghule, coś jak przynęta na ryby. Albo, gdybyśmy mieli przedmiot, który wskaże nam ich lokalizację, jak kompas.

Spójrz w dół na wodę i skup się na szukaniu. Znowu dajesz się ponieść wyobraźni – powiedział Jiang Cheng.

Kultywacja i latające miecze też były wytworem wyobraźni! – odparł Wei WuXian.

Kiedy spojrzał w dół, to jego wzrok spotkał dno łodzi, którą płynął Lan WangJi. Nagle do głowy wpadł mu niezły pomysł, więc krzyknął:

Lan Zhan, spójrz na mnie!

Lan WangJi także uważnie wypatrywał ich celu. Kiedy usłyszał te słowa, to uniósł wzrok, by zobaczyć, jak Wei WuXian wiosłem posyła w jego stronę chlust wody. Z tąpnięciem lekko przeskoczył na inną łódź, unikając strumienia. Był wściekły, myśląc, że Wei WuXian przyszedł z nimi, by się wygłupiać.

Żałosne!

Jednak chłopak tylko kopnął burtę łodzi i przekręcił ją wiosłem. Na jej dnie były trzy wodne ghule z opuchniętymi twarzami i siną skórą, które mocno trzymały się drewnianych desek. Stojący niedaleko uczeń natychmiast je uwięził. Lan XiChen się uśmiechnął.

Paniczu Wei, skąd wiedziałeś, że ukrywają się pod łodzią?

Wei WuXian znowu kopnął burtę.

To proste! Głębokość zanurzenia była zła. Na pokładzie stała tylko jedna osoba, a łódź zanurzyła się głębiej niż te z dwoma osobami. Coś musiało znajdować się na dnie.

Rzeczywiście jesteś doświadczony – pochwalił go Lan XiChen.

Wiosło Wei WuXiana lekko przecięło wodę, by podpłynąć do Lana WangJi.

Lan Zhan, nie ochlapałem cię specjalnie. Wodne ghule naprawdę są mądre. Gdybym powiedział to na głos, to by usłyszały i uciekły. Ej, nie ignoruj mnie. Dlaczego na mnie nie spojrzysz, drugi paniczu Lan?

Dlaczego przyszedłeś? – Lan WangJi w końcu ustąpił i na niego zerknął.

Przyszedłem, by cię przeprosić. Zeszła noc była z mojej winy. Popełniłem błąd – powiedział szczerze chłopak.

Oblicze Lana WangJi nadal było ciemne. Prawdopodobnie nadal nie zapomniał, jak Wei WuXian go „przeprosił”.

Dlaczego wyglądasz tak ponuro? Dzisiaj naprawdę przyszedłem, by pomóc – zapytał Wei WuXian, choć znał odpowiedź.

Jiang Cheng nie mógł na to dłużej patrzeć.

Jeśli chcesz pomóc, to przestań paplać i tu chodź!

Sieć się poruszyła! – krzyknął jeden z uczniów. Liny sieci rzeczywiście zaczęły się trząść.

Jest tutaj, jest tutaj! – Wei WuXian się uśmiechnął.

Gęste, długie włosy uformowały kłęby czarnej satyny, falując i puchnąc wokół łodzi. Spośród nich wychynęły pary bladych rąk i złapały za burtę. Lan WangJi szybko dobył miecza i po lewej stronie chlasnął około dziesięciu dłoni, pozostawiając tylko wbijające się w drewno palce. Już miał zamachnąć się na te po drugiej stronie, kiedy błysnęło czerwone światło, a miecz Wei WuXiana wrócił do pochwy.

Woda skończyła się dziwnie poruszać, sieć także zamarła. Choć miecz Wei WuXiana zaatakował z ogromną prędkością, to Lan WangJi i tak był w stanie powiedzieć, że jest bardzo dobrej jakości. Z poważną miną zapytał:

Jak nazywa się twój miecz?

Suibian2 – odpowiedział chłopak. Lan WangJi gapił się na niego. Wei WuXian pomyślał, że młody panicz go nie dosłyszał, więc powtórzył: – Suibian.

Miecze mają duszę. Nazywanie ich jak się chce, jest brakiem szacunku – odrzekł Lan WangJi, marszcząc brwi.

Pomyśl niestandardowo, okej? Nie powiedziałem, żebyś nazywał go jakkolwiek chcesz, ale mój miecz naprawdę nazywa się Suibian. Proszę, spójrz – Wei WuXian westchnął i podał miecz Lanowi WangJi, by ten przeczytał wykuty na nim napis. Otoczone liniami i wzorami na pochwie znajdowały się dwa antyczne znaki. To rzeczywiście był „Suibian”.

Lan WangJi na chwilę zaniemówił.

Nie musisz nic mówić. Wiem, że na pewno chcesz zapytać, dlaczego został tak nazwany. Każdy pyta, czy to ma jakieś specjalne znaczenie. Tak naprawdę nie ma. Po prostu, kiedy wuj Jiang mi go sprezentował, to zapytał, jak chcę go nazwać. Wymyśliłem ponad dwadzieścioro imion, ale żadne mnie nie zadowoliło. Pomyślałem, że mogę pozwolić nazwać go wujkowi Jiangowi, więc odpowiedziałem „cokolwiek”. Kto by pomyślał, że po wykuciu miecza te dwa znaki naprawdę się na nim znajdą? Wuj Jiang powiedział „skoro tak, to dlaczego naprawdę by go tak nie nazwać?”. Szczerze mówiąc, to nie jest złe imię, prawda?

…Niedorzeczne! – odparł w końcu Lan WangJi przez zaciśnięte zęby.

Wei WuXian zarzucił miecz na ramię.

Jesteś taką nudną osobą. Nie widzisz, jak zabawne jest to imię? Idealne do wrabiania tak poważnych osób, jak ty. Działa za każdym razem. Hahaha!

W tej samej chwili w błękitno-zielonkawym jeziorze długi cień opłynął szybko łódź. Kiedy Jiang Cheng skończył z wodnymi ghulami po swojej stronie, zaczął rozglądać się, czy żadnego nie przegapili. Widząc cień, natychmiast krzyknął:

Znowu się zbliża!


1. Wyobraźcie sobie Marty’ego McFly z Powrotu do przyszłości tylko na „mieczolotce” zamiast „deskolotki” :p

2. Suibian – dosł. cokolwiek, jakkolwiek, wszystko jedno.

Tłumaczenie: Ashi

0 Comments

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

:błeee:  :płaku:  :WeiMądruś:  :zonk:  :NieNie: 
:AAAA:  :ależeco:  :blabla:  :ugh:  :cooo: 
:ekscytacja:  :facepalm:  :patriarcha:  :muahaha:  :złamaneserce: 
:szok:  :przestań:  :zachwyt:  :zachwyt2: