Mo Dao Zu Shi

Wei WuXian oberwał z kopniaka, gdy tylko otworzył oczy, a przy jego uchu rozgrzmiał donośny głos:

Przestań udawać trupa!

Kopniak odrzucił go w tył, a głową uderzył w ziemię. Walcząc z wzmagającą się potrzebą zwymiotowania, pomyślał – że też masz tyle odwagi, by kopnąć mnie, Patriarchę!

Pierwszy raz od kilku lat słyszał ludzki głos, nie wspominając o tak głośnym i zażartym wrzasku. Zakręciło mu się w głowie i zaszumiało w uszach od dalszego echa tego dźwięku.

Myślisz, że na czyjej ziemi żyjesz? Czyj ryż jesz? Czyje pieniądze wydajesz? Co jest złego w wzięciu paru twoich rzeczy? Wszystko, co masz, powinno być i tak moje!

Oprócz tego młodego, brzmiącego jak kwakanie kaczki głosu, dało się także słyszeć stukot otwieranych szafek i rozbijanych przedmiotów. Jego wzrok stopniowo powrócił. Słabo oświetlony sufit pojawił się w polu jego widzenia, a razem z nim osoba o chorowitej cerze i skośnych brwiach, która go opluła.

Jak śmiesz skarżyć się matce i ojcu? Naprawdę myślałeś, że ktoś w tym domu cię wysłucha? Sądziłeś, że się ciebie boję?!

Kilku typków wyglądających na sługusów podeszło bliżej.

Paniczu, wszystko zostało potłuczone!

Zresztą niewiele jest w tej szopie.

Panicz wyglądał na zadowolonego i szturchnął Wei WuXiana mocno w nos.

Śmiałeś na mnie naskarżyć i spójrz teraz na siebie, udającego trupa na ziemi! Dla kogo? Tak jakby ktoś chciał tę stertę śmieci! Zobaczymy, czy w przyszłości na mnie znowu naskarżysz, skoro już wszystko rozbiłem! Jesteś z siebie dumny tylko dlatego, że przez kilka lat studiowałeś kultywację? Cóż, jak się czujesz, będąc wyrzuconym z sekty jak kundel?

Wcale nie udaję martwego, bo naprawdę byłem martwy przez kilka ostatnich lat, pomyślał zmęczony Wei WuXian. Kto to jest? Gdzie jestem? Kiedy zrobiłem coś tak haniebnego, jak kradzież cudzego ciała?

Panicz, który wyładował swoją złość poprzez kopanie go i demolowanie domu, wyszedł dumnie razem ze swoimi służącymi, zamykając drzwi z trzaskiem. Na odchodnym wykrzyczał jeszcze rozkazy:

Pilnujcie go uważnie! Nie wypuszczajcie go w tym miesiącu, bo znowu zrobi z siebie głupca!

Jak grupa się oddaliła, cisza zapadła w pokoju. Wei WuXian pomyślał, że pora wstać.

Jednak jego kończyny nie miały siły, by się podnieść, więc z powrotem się położył. Przekręcił się na bok i oszołomiony przyjrzał swojemu dziwnemu otoczeniu i stosom rzeczy poniewierającym się po podłodze.

Lustro z brązu leżało bokiem, prawdopodobnie rzucone na ziemię. Wei WuXian podniósł je i spojrzał na swoje odbicie, widząc bladą jak duch twarz z dwoma asymetrycznymi paćkami różu na policzkach. Gdyby dodać wystający czerwony jęzor, to wyglądałby dokładnie jak duch wisielca. Odrzucił lustro na bok i przetarł dłonią twarz. Na ręce został mu biały puder.

Na szczęście to ciało nie urodziło się w ten sposób – było to tylko jedno z upodobań jego poprzedniego właściciela. Bez wątpienia był mężczyzną, jednak jego twarz pokryta była makijażem (a do tego źle nałożonym!). Ugh, to nie do zniesienia!

Przez szok odzyskał trochę energii, więc w końcu usiadł, zauważając pod sobą okrągły szyk. Był szkarłatny i wykrzywiony, wyraźnie narysowany odręcznie za pomocą krwi, miejscami nadal wilgotny. Wydobywał się z niego silny zapach. Został wypełniony krzywo nagryzmolonymi inkantacjami, które częściowo rozmazały się pod jego ciałem, ale nadal pozostawały makabryczne. Wei WuXian był znany jako Wielki Lider i Arcymistrz Demonicznej Kultywacji, więc zdążył się przyzwyczaić do widoku tak ohydnych szyków.

Wyszło na to, że nie ukradł ciała innej osoby – zostało mu oferowane.

To starożytna i zakazana technika. Właściwie była bardziej podobna do klątwy niż do szyku. Osoba go tworząca musiała ranić się poprzez nacięcia na ciele, rysować szyk i pisać inkantacje własną krwią, a na koniec usiąść na samym środku. Dzięki temu można przyzwać niezwykle podłego ghula i poprosić go o spełnienie życzenia. Ceną było oddanie własnego ciała duchowi, podczas gdy dusza wracała do ziemi.

To zabroniona technika będąca przeciwieństwem kradzieży cudzego ciała – zaoferowanie swojego.

Ze względu na wymagane poświęcenie tylko kilka osób było na tyle odważnych, by spróbować. W końcu istniało niewiele wystarczająco silnych życzeń, by żywa osoba z chęcią ofiarowała wszystko, co posiada. Na przestrzeni tysiąca lat w historii zostały zapisane tylko trzy czy cztery udowodnione przypadki. Życzenia tych osób były bez wyjątku identyczne – pragnienie zemsty.

Wei WuXian nie chciał tego zaakceptować.

Dlaczego został wrzucony do jednego worka co „niezwykle podłe ghule”?

Choć nie miał zbyt wspaniałej reputacji i umarł w przerażający sposób, to ani nie nawiedzał żywych, ani nie szukał zemsty. Mógłby przysiąc, że nie da się znaleźć bardziej nieszkodliwego wędrującego ducha od niego.

Najtrudniejszą częścią było to, że gdy tylko duch przejmie ciało rzucającego zaklęcie, to kontrakt zostaje automatycznie zapieczętowany. Zły duch musi spełnić życzenie albo klątwa wywoła reakcję zwrotną. Duch zostanie kompletnie unicestwiony i nigdy się nie odrodzi!

Wei WuXian uniósł dłonie i bez zdziwienia zauważył, że jego przeguby zdobiło kilka nacięć. Rozpiął szatę, by pod czarnymi ubraniami znaleźć więcej nacięć wykonanych jakimś ostrym narzędziem. Choć krwawienie ustało, to mężczyzna wiedział, że nie były to normalne rany. Jeśli nie spełni życzenia właściciela tego ciała, to nigdy się nie zagoją. Z czasem zaczną się pogarszać, a kiedy upłynie limit czasowy, to jego dusza i ciało zostaną rozszarpane.

Kilka razy potwierdził sytuację, w sercu jeszcze więcej razy powtarzając “jak mogło mi się to przytrafić?” i nareszcie mógł stanąć prosto, opierając się o ścianę.

Choć znajdował się w sporym domu, to jego wnętrze było opustoszałe i obskurne, a pościel wyglądała, jakby dawno jej nikt nie zmieniał. W rogu stał bambusowy kosz, najwyraźniej przeznaczony do trzymania śmieci, ale został wywrócony, a zawartość wysypała się na podłogę. Wei WuXian rozejrzał się po pokoju i podniósł zmięty kawałek papieru. Rozłożył go i był zaskoczony widząc, że wypełniają go szeregi słów. W pośpiechu zebrał wszystkie skrawki.

Wszystko musiało zostać napisane przez właściciela tego ciała, kiedy chciał się wyżyć lub odstresować. Niektóre zdania były urwane i niezrozumiałe, a zdenerwowanie piszącego widoczne na kartkach poprzez rozchwiane znaki. Wei WuXian przeczytał uważnie wszystkie zapiski i zauważył, że coś było nie tak.

Wysunął kilka domysłów i tak mniej więcej zrozumiał, jak się mają rzeczy.

Najwyraźniej właściciel tego ciała nazywał się Mo XuanYu i mieszkał w wiosce Mo. Jego dziadek pochodził z okolicznej rodziny bogaczy. Pomimo starań nie miał wielu dzieci – urodziły mu się tylko dwie córki. Ich imiona nie zostały wspomniane, ale jedna z nich była dzieckiem jego żony, która wybrała go na męża dla prestiżu, a druga to córka służącej. Rodzina Mo pierwotnie chciała szybko ją komuś oddać, ale czekała na nią przygoda. Kiedy miała szesnaście lat, w okolicy pojawił się lider jednej ze znanych sekt i zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia.

Wszyscy podziwiali kultywatorów – w oczach zwykłego ludu byli jak ludzie faworyzowani przez boga, tajemniczy lecz szlachetni. Na początku mieszkańcy wioski mówili o tym z pogardą, ale lider sekty często im pomagał, a rodzina Mo wiele zyskała. Więc opinie się zmieniły, a rodzina Mo była z tego dumna, podczas gdy pozostali zazdrościli im tej sposobności. Druga córka Mo urodziła liderowi jednego syna – Mo XuanYu.

Ale nie trwało to długo, gdyż mężczyzna związał się z nią, by spróbować czegoś nowego i wciągu kilku lat się znudził. Po czwartych urodzinach Mo XuanYu jego ojciec nigdy już nie wrócił.

Stopniowo opinia mieszkańców wioski Mo znowu się zmieniła. Pierwotna wzgarda i nienawiść wróciły wraz z pogardliwą litością.

Druga córka Mo nie chciała tego zaakceptować. Szczerze wierzyła, że lider sekty nie będzie głuchy na potrzeby własnego syna. I nic dziwnego, bo przygarnął go z powrotem, gdy Mo XuanYu skończył czternaście lat. Kobieta ponownie chodziła z wysoko uniesioną głową i powtarzała wszystkim, że jej syn z pewnością stanie się Nieśmiertelnym tak szybko, jak to możliwe i przyniesie chwałę przodkom.

Jednak został wyrzucony z sekty, zanim mógł osiągnąć kultywacyjny sukces i odziedziczyć pozycję ojca. I to wyrzucony za haniebne czyny!

Mo XuanYu był homoseksualistą, który nie miał oporów przed nękaniem innych uczniów. Wszyscy usłyszeli o tym skandalu, a że miał niewielkie osiągnięcia kultywacyjne, to nie było powodów do zatrzymania go w sekcie. Oprócz tego po powrocie często zachowywał się jak opętany, tak jakby bał się własnego cienia. Ta historia prawie była zbyt skomplikowana, by ująć ją w słowach. Brwi Wei WuXiana zadrgały.

Nie tylko był szaleńcem, ale do tego homoseksualnym szaleńcem!

To tłumaczyło, dlaczego na jego twarzy było tyle różu i pudru, że wyglądał jak duch wisielca. I dlaczego nikt nie był zaskoczony ogromnym, krwawym szykiem namalowanym na podłodze. Nawet gdyby Mo XuanYu pomalował cały pokój krwią od podłogi po sufit, to nikt nie byłby za bardzo zdziwiony. W końcu wszyscy wiedzieli, że miał coś nie tak z głową!

Po tak żałosnym powrocie do domu wszyscy się z niego naśmiewali. Sytuacja wydawała się być nie do naprawienia, a druga córka Mo nie była w stanie znieść tego ciosu i wkrótce udusiła się z traumy.

Do tego czasu dziadek Mo XuanYu zmarł i rodziną zarządzała pierwsza córka Mo. Jednak od dziecka nie mogła znieść swojej młodszej siostry i jej syna. Miała tylko jedno dziecko, Mo ZiYuana – tego, który wcześniej zdemolował ten pokój. Kiedy Mo XuanYu został zabrany przez ojca, to pierwsza córka Mo była zazdrosna – sama chciała mieć choć odrobinę wspólnego z sektą. Miała nadzieję, że Mo ZiYuan także zostanie zabrany na nauki.

Oczywiście jej odmówiono. A raczej ją zignorowano. To zdecydowanie nie był przypadek sprzedawania kapusty. Nie można się targować, a tym bardziej kupić jedną i dostać drugą gratis.

Cała rodzina była zadziwiająco pewna, że Mo ZiYuan miał potencjał i potrzebny talent. Wierzyli, że gdyby został wtedy zabrany, klan Mo zyskałaby uznanie sekty w przeciwieństwie do jego rozczarowującego kuzyna. Kiedy Mo XuanYu wyjechał, to Mo ZiYuan nadal był młody, więc z całego serca uwierzył w bzdury, które cały czas mu powtarzano. Co kilka dni odszukiwał swojego kuzyna i go poniżał, wyklinając go za to, że ukradł mu drogę do świata kultywacji. Jednocześnie zainteresował się talizmanami, eliksirami i innymi magicznymi narzędziami, uważając je za swoją własność i robiąc z nimi to, co chciał.

Choć Mo XuanYu często miewał napady szaleństwa, to rozumiał, że jest poniżany przez innych. Tolerował to, ale Mo ZiYuan natężył swoje wybryki, pustosząc prawie cały pokój. W końcu stracił cierpliwość i naskarżył swojemu wujostwu, co spowodowało dzisiejsze zamieszanie.

Słowa na papierze były zapisane maczkiem, od którego Wei WuXiana bolały oczy. Jak bardzo zjebane było życie tej osoby? pomyślał w duchu. Nic dziwnego, że Mo XuanYu użył zakazanej techniki, by poświęcić swoje ciało i poprosić niezwykle podłego ghula o wykonanie zemsty w jego imieniu.

Ból z oczu przeniósł się na głowę. Podobno, by użyć zakazanej techniki rzucający zaklęcie musi cicho wyszeptać swoje życzenie, a Wei WuXian, będąc przyzwanym dzikim duchem, powinien je usłyszeć.

Jednak prawdopodobne było, że Mo XuanYu skopiował skądś fragmenty klątwy i pominął ten krok. Wei WuXian domyślał się, że chłopak pragnął zemścić się na rodzinie Mo, ale w jaki sposób? Jak bardzo? Odzyskać skradzione przedmioty? Pobić wszystkich członków rodziny?

A może… zgładzić całą rodzinę?

Prawdopodobnie chodziło o to ostatnie. W końcu każdy, kto tykał się kultywacji, wiedział, że najczęściej opisywano go następującymi zwrotami: niewdzięczny, ekscentryczny, nie uznający własnej rodziny, nietolerowany przez niebiosa, a także paroma innymi, spektakularnymi terminami. Czy istniał ktoś bardziej „podły” od niego? Jeśli Mo XuanYu śmiał przyzwać konkretnie jego, to prawdopodobnie spełnienie życzenia nie będzie takie proste.

Wei WuXian nie mógł się powstrzymać przed powiedzeniem:

Pomyliły ci się osoby…

Tłumaczenie: Ashi

3 myśli na temat “Mo Dao Zu Shi

Dodaj komentarz

https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wut.png 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/owo.png 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/no.png 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/omo.png 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/02.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/04.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/09.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/15.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/21.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/25.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/28.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/23.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/06.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/07.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/19.gif 
https://dracaena.webd.pl/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/11.gif 
 

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.